Pokazywanie postów oznaczonych etykietą jamie bell. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą jamie bell. Pokaż wszystkie posty

"Brud" - recenzja

komedia kryminalna/dramat
rok: 2013
tytuł oryginalny: Filth
reżyseria: Jon S. Baird
scenariusz: Jon S. Baird

Wśród napływu październikowych premier zapomniałam o szkockim "Brudzie". O filmie przypomniał mi plakat wiszący w jednym z moich ulubionych pubów. Sami spójrzcie - z żółtej kartki wręcz krzyczą hasła "brudny", "zboczony" i "triumf". Plakat aż drze się "obejrzyj mnie!". Ciężko przejść obojętnie o bok. Na szczęście nie przeszłam.

Seksoholik, alkoholik, narkoman - takiego Bruce'a poznajemy na początku filmu. Zbyt pewny siebie, chamski, ale błyskotliwy i mimo wszystko jakimś cudem dający się nawet lubić. Bruce szybko pozbawia nas złudzeń i pokazuje jak obleśny jest. A to dopiero początek.

Mogło by się wydawać, że szaleńcze tempo i intensywność nie pozwolą na ani sekundę znużenia - dzieje się inaczej. Nawet barwne i mocne, ale utrzymane na tym samym poziomie sceny chwilami sprawiają, że można się wyłączyć. Rozumiem, że ktoś może zakochać się w tym filmie, ale forma nie do końca mnie przekonuje. Myślę, że w wolniejszych tempie do widza bardziej trafiały by skądinąd świetne dialogi. W tak ogromnych pospiechu ciężko wszystko przyswoić, ale...

"Jane Eyre" - recenzja

kostiumowy/melodramat
rok: 2011
reżyseria: Cary Fukunaga
scenariusz: Moira Buffini

Jane Eyre była przenoszona na ekran podobno już ponad 20 razy, jednak dla mnie ekranizacja z 2011 roku była pierwszym spotkaniem z historią napisaną przez Charlotte Bronte 166 lat temu. Pewnie część z was myśli sobie „kolejny, podobny film kostiumowy o nieszczęśliwej miłości”. Zdarzyło mi się pewnie użyć, ale tak naprawdę nigdy nie lubiłam tego określenia, tego typu produkcji wcale nie jest aż tak dużo. Aż z ciekawości sprawdziłam i w przeciągu ostatnich 5 lat z tych bardziej znanych (jeśli coś przegapiłam poprawcie mnie) powstała tylko „Księżna”, „Anna Karenina” i właśnie „Jane Eyre”. Generalnie większość akcji takich produkcji ma miejsce na przełomie XVIII i XIX wieku. Tutaj mamy do czynienia z epoką wiktoriańską, co dla niektórych na plus, dla niektórych na minus wyróżnia dzieło Cary Fukunaga. Minimalizm, oszczędność w słowach, chłód i surowość przypadły mi do gustu, skromność ujęła, Mia oczarowała, a o produkcji myślałam jeszcze długo po seansie.