"God's Pocket" - recenzja

komedia/dramat
rok: 2014
reżyseria: John Slattery
scenariusz: John Slattery, Alex Metcalf

Absolutna śmietanka aktorska - Philip Seymour Hoffman, Christina Hendricks, Richard Jenkis i John Turturro spotkali się przy okazji reżyserskiego debiutu Johna Slattery'ego, znanego głównie z serialu "Mad Men". Nie było to niestety udane spotkanie. Film walczył o Główną Nagrodę Jury w Sundance, film bardzo się starał, film chciał być ambitny, ale się zwyczajnie nie udał.

Młody Leon Hubbard niespodziewanie ginie w pracy. Jego matka nie może pogodzić się ze śmiercią syna i mając przeczucie, że nie był to wcale zwykły wypadek próbuje za wszelką cenę dociec prawdy. W tym samym czasie wszelkich formalności związanych z pogrzebem dopełnia jej mąż Mickey.

"Druga Ziemia" - recenzja

dramat/sci-fi
oryginalny tytuł: Another Earth
rok: 2011
reżysera: Mike Cahill
scenariusz: Mike Cahill, Brit Marling

Rhody Williams to świeżo upieczona studentka MIT-u i szczęśliwa młoda kobieta. Popełnia jednak błąd. Wsiada po pijaku za kierownicę. Po 4 latach wychodzi z więzienia i podejmuje się pracy jako sprzątaczka w dawnej szkole. Zaprzyjaźnia się też z mężczyzną, którego rodzinę zabiła w wypadku samochodowym. W tym samym czasie mieszkańcy Ziemi dowiadują się o istnieniu bliźniaczej planety.

To film skromny, poetycki i potwornie powolny. Czasem jest taki lodowaty i jednostajny, że wygląda jak zrobione w najzimniejszym miejscu na świecie zdjęcie, a czasem jak dokument pokazujący szarą codzienność. Surowa muzyka, piękne, krótkie ujęcia otwartych przestrzeni z drugą Ziemią w tle, ciemne, ciasne pomieszczenia albo kręcona z ręki zatroskana twarz głównej bohaterki. I wciąż ta klasyczna muzyka wysuwająca się często na pierwszy plan. To film nieco podobny do uwielbianej przeze mnie "Melancholii", głównie pod względem planety będącej jedną, wielką metaforą. To zdecydowanie nie jest pełne akcji science-fiction do jakiego przyzwyczaiło nas w ostatnich latach kino. To kameralny film psychologiczny zaserwowany w formie przeznaczonej tylko dla wytrwałych, cierpliwych i wnikliwych widzów.

"Martha Marcy May Marlene" - recenzja

dramat/thriller
rok: 2011
reżyseria: Sean Durkin
scenariusz: Sean Durkin

Po dwóch latach Martha cudem opuszcza niebezpieczną sektę. Pod swój dach przygarnia ją starsza siostra wraz z mężem. Niestety okazuje się, że sekta nie pozwala tak łatwo się od siebie uwolnić.

Film będę chwalić za kilka rzeczy, ale chyba najbardziej interesującym doświadczeniem było oglądanie nietypowo przedstawianych scen. Najczęściej patrząc na dialogi bohaterów widzimy na zmianę ich twarze. Tutaj kamera ustawiona gdzieś z boku statycznie obserwuje rozmowę sióstr i nie łapie więcej niż profilu jednej z nich. Niesamowite jak wiele można pokazać przy użyciu nienachalnych, niby przypadkowych ujęć. Produkcja w połowie przedstawia zwykłe, codzienne sytuacje, które skutecznie ukazują stan psychiczny głównej bohaterki. Z wielką przyjemnością oglądałam widziane już wiele razy, lecz przestawione tym razem zupełnie inaczej sceny. Pod tym względem "Martha Marcy May Marlene" naprawdę nie pozwala się nudzić i co rusz zaskakuje. Stan głównej bohaterki przejmuje i przeraża. Szkoda że reżyser nie pokusił się o pokazanie jak do tego doszło i jak to całe "pranie mózgu" wyglądało. No i że z jednej strony zrobił film bardzo serio, a z drugiej tak zatopił się w oniryczny, mroczny świat Marthy, że zapomniał o pewnych normach i ludzkich zachowaniach przez co produkcja jest jedną z tych mocno naciąganych i mało realnych, a z tego powodu wielu nie zdoła docenić jej kilku zalet traktując ją jak nadmiernie wystylizowaną bajeczkę.

"Spojrzenie mordercy" - recenzja

czarna komedia/thriller
oryginalny tytuł: Freeway
rok: 1996
reżyseria: Matthew Bright
scenariusz: Matthew Bright

Nastoletnia Vanessa po pomieszkiwaniu u kilku rodzin zastępczych wraca do swojej matki prostytutki i ojczyma narkomana - niestety nie na długo. Po zaoferowaniu swoich usług policjantowi kobieta wraz z naćpanym mężem zostają przewiezieni do aresztu. Vanessa ma znowu trafić do innego domu, jednak po traumatycznych doświadczeniach nie ma zamiaru mieszkać z kolejną, nową rodziną. W tym samym czasie w okolicy grasuje morderca-zboczeniec.

Debiutanckie dzieło Matthew Brighta to pełna absurdów, narkotyków i zboczeńców czarna komedia z Reese Witherspoon i Kieferem Sutherlandem w rolach głównych. Świetne dialogi, wciągająca historia i rewelacyjna, główna kreacja aktorska. To zdecydowanie jedna z najlepszych ról w jej karierze. Reese krzyczy, przeklina, macha gnatem, wyczynia cuda i nie da się oderwać od niej oczu. Vanessa to niesamowita postać. Zagubiona, opuszczona, niebezpieczna, zdemoralizowana, a zarazem pewna siebie, wierna swoim przekonaniom, pozytywna i... pobożna. Hipnotyzuje i skupia na sobie sto procent uwagi. Momentami wydaje się, że wszystko wkoło jest tylko dodatkiem do Vanessy. Mimo, że to czarna komedia dostrzegłam w niej też coś bardziej serio. Na drugim planie to historia o uprzedzeniach, pozorach, no i wszelkiego rodzaju wypaczeniach.

"Ain't Them Bodies Saints" - recenzja

dramat/kryminał/romans

rok: 2013

reżyseria: David Lowery

scenariusz: Dawid Lowery

Głównymi bohaterami "Ain't The Bodies Saints" jest para, którą połączyła ogromna miłość, a rozdzieliło więzienie. Jednak po pewnym czasie Bob (Casey Affleck) decyduje się na ucieczkę z celi by ujrzeć ukochaną Ruth (Rooney Mara) oraz córeczkę, której jeszcze nie widział. Produkcja przedstawia męki przez jakie muszą przechodzić nieszczęśliwi kochankowie i przeszkody jakie muszą pokonać by być znowu razem (brzmi tragicznie prosto, ale taka właśnie jest historia przedstawiona w tym filmie). Niestety, ale te wszystkie wypowiedziane z serca słowa, prawie, że dramatyczne monologi rozdzielonych ludzi nie działają na mnie. Chwilami udzielało mi się wzruszeni zakochanych, ale w większości ich cierpienia biernie oglądałam, no bo ile można?

Skromny, wyciszony film (co nie znaczy, że pozbawiony emocji), jednak emocje, które towarzyszą przez większość czasu utrzymane są  na podobnym poziomie, z czasem przestając robić wrażenie i dopiero gdzieś pod koniec atmosfera nieco gęstnieje. Ciekawie wypadło pokazywanie wydarzeń z perspektywy obojga, tutaj sceny z Marą wypadają blado przy przepełnionym emocjami Afflecku, w którego miłość od początku do końca absolutnie wierzymy. Mara krótko mówiąc nie pokazała niczego nowego. Jest to rola gorsza niż ta w "Dziewczynie z tatuażem" czy "Panaceum". Jej nieobecny wzrok i surowa twarz tym razem mnie nie przekonały. Jak mówię, był to bardzo dobry występ Casseya Afflecka, chociaż nadal czekam na jakąś jego powalającą rolę (wiem, że go na to stać!).

"Kto ją zabił?" - recenzja

dramat/kryminał

oryginalny tytuł: Brick

rok: 2005

reżyseria: Rian Johnson

scenariusz: Rian Johnson

Rian Johnson, który dziś ma już na koncie razem trzy wyreżyserowane pełnometrażowe produkcje (m.in. „Looper - Pętla czasu”) postawił na oryginalny i odważny debiut. Dźwięcznie brzmiący i intrygujący tytuł „Brick” został zamieniony w Polsce na banalne „Kto ją zabił?”. Czemu nazwę tę produkcję wyjątkową? Reżyser dosłownie przeniósł „Sokoła maltańskiego” do amerykańskiego liceum przy okazji bawiąc się na różne sposoby formą oraz mieszając gatunki i style. Powstało z tego dzieło niezwykłe, nietuzinkowe, chociaż przez swą monotonność momentami nużące i mało przystępne dla szerszej widowni.

"Do szpiku kości" - recenzja

dramat/thriller
oryginalny tytuł: Winter's Bone
rok: 2010
reżyseria: Debra Granik
scenariusz: Debra Granik, Anne Rosellini 

Kto by pomyślał, że zeszłoroczna laureatka Oscara ma na koncie taką rolę. W „Granicach miłości" czy „Igrzyskach śmierci” spisała się dobrze, ale to jeszcze nie było to. Mimo, że jestem wielką fanką „Poradnika pozytywnego myślenia” to tam także nie czułam się w stu procentach usatysfakcjonowana jej grą. Jak do tej pory to właśnie występ w „Do szpiku kości” będę wymieniać jako mój ulubiony. Po prostu świetnie weszła w rolę i nie miałam tym razem najmniejszych zastrzeżeń. Jednak mimo, że praktycznie non stop na ekranie oglądamy Lawrence i była głównym punktem produkcji to inne elementy też zostały utrzymane na wysokim poziomie, a inni aktorzy spisali się w swoich mniejszych rolach równie dobrze (a na pewno zostali świetnie dobrani). To wszystko razem złożyło się na naprawdę  porządne i klimatyczne kino.