Przegląd filmów z... Natalie Portman

Urodzona 34 lata temu w Jerozolimie jako Neta-Lee Hershlag. W wieku 3 lat rodzina przeniosła się do USA. Jej ojciec jest ginekologiem, a matka malarką. Jej dziadek pochodził z Rzeszowa. Absolwentka psychologii na Harvardzie. Zna 6 języków. Od 2011 mama Aleph, a od 2012 żona tancerza Benjamina Millepieda. Dwukrotnie dominowana do Oscara, którego otrzymała w 2011 roku za pierwszoplanową rolę w dramacie psychologicznym "Czarny łabędź". Trzykrotnie nominowana do Złotego Globu (wygrała dwukrotnie). Od dziecka jest wegetarianką. Jej hobby to nurkowanie. Reklamowała m.in. perfumy Diora i kosmetyki Estee Lauder.

Filmy, na których płakały gwiazdy

Widzowie oglądają ich na ekranie, ale czasem to oni stają się widzami. Zdarzyło mi się zwyczajnie z ciekawości szukać informacji o gustach filmowych moich ulubionych aktorów. Natknęłam się na serię wywiadów - gwiazdy zwierzyły się magazynowi W i przyznały na jakich filmach płakały. Postanowiłam wybrać kilka z ich propozycji. Niestety większości filmów nie widziałam, więc wyjątkowo opisy  pochodzą od dystrybutorów bądź z filmwebu.

Film noir - część 5

Najpiękniejsze amerykańkie aktorki

Były polskie aktorki, były europejskie aktorki. Przyszedł czas na najpiękniejsze amerykańskie aktorki, chociaż jak wiadomo u większości z nich można doszukać się innych korzeni (dorzucam nawet na końcu Charlize Theron mimo, że pochodzi z RPA, ale nie będę robić postu o afrykańskich aktorkach, ani innego, a gdzieś o tej piękności muszę wspomnieć!). Jak widzicie tym razem nie jest to ranking, uporządkowanie tylu wspaniałych kobiet w jakiejś kolejności jest wyzwaniem, którego się nie podejmuję :) Jak zawsze czekam na wasze opinie i komentarze.

Natalie Portman

"Leon Zawodowiec",  "Czarny łabędź" i "Thor"

"Thor: Mroczny świat" - recenzja + "Thor" i "Avengers"

fantasy/przygodowy

oryginalny tytuł: Thor: The Dark World

rok: 2013

reżyseria: Alan Taylor

scenariusz: Ch. Yost, Ch. Markus, S. McFeely

Nie znam się na tego typu kinie. Pomyślałam jednak, że napiszę kilka słów o wymienionych wyżej trzech produkcjach - chyba głównie dla kobiet takich jak ja, które wzdrygają się na samą myśl o tej serii, a nie dały jej nawet szansy. Skupię się na zeszłorocznym „Thor: Mroczny świat”, bo z ich trójki  spodobał mi się najbardziej. Jak napisałam nie jestem fanką tego typu kina, a film trwający blisko 2 godziny minął mi miałam wrażenie w dosłownie 30 minut. Kiedy kończył się chciałam jeszcze i jeszcze. Odpoczęłam, pośmiałam się i zwyczajnie dobrze się bawiłam. Nawet osobom dla których świat z komiksów Marvela jest zupełnie obcy polecam film, bo to porządna rozrywka dla każdego. Mimo, że chemii między Thorem, a Jane próżno szukać to produkcja ta i tak zostanie moją ulubioną z tych trzech, które dotychczas oglądałam.

Świat Wesa Andersona

Ci, którzy widzieli przynajmniej dwa filmy Wesa Andersona z pewnością zauważyli powtarzające się, podobne elementy, z których składa się przedstawiany przez niego świat. Postanowiłam pogłowić się trochę i wypisać wszystko co przyjdzie mi do głowy, udało się dostrzec 29 z nich :)

TOP7: Striptizerki

Wes Anderson: "Hotel Chevalier" i "Pociąg do Darjeeling"

dramat/komedia
oryginalny tytuł: The Darjeeling Limited
rok: 2007
reżyseria: Wes Anderson
scenariusz: Wes Anderson, Roman Coppola, Jason Schwartzman

Z okazji, że w piątek na ekrany kin wchodzi intrygująco ciekawy film „Kochankowie z księżyca. Moonrise Kingdom” i w związku z tym ostatnio dużo czytałam o Andersonie, o którego dorobku nie wiem nic, postanowiłam się z którymś z jego dzieł zapoznać. Wybrałam w końcu jeden z troszkę niżej ocenionych filmów „Pociąg do Darjeeling” – zachęcił mnie Adrien Brody w obsadzie. Okazało się, że przed seansem powinno się obejrzeć 13 minutowy prolog „Hotel Chevalier” co też uczyniłam (jest dostępny TUTAJ). Prostota, minimalizm, krótko ostrzyżona, subtelna Natalie Portman, koleś, który do złudzenia przypomina Anthony’ego Kiedisa, trochę bajkowy nastrój, bardzo ciekawa praca kamery, oszczędne, dobre dialogi. Wiadomo, 13 minutowy film, trudno popaść w zachwyt po tym czasie, aczkolwiek poczułam już przedsmak czegoś ciekawego. W ostatniej scenie rozwalił mnie widok na Paryż - obejrzycie, będziecie wiedzieć o co chodzi (przy okazji będzie to próbka poczucia humoru Andersona, po której ocenicie czy warto wsiadać do „Pociągu do Darjeeling”).