kryminał/dramat
oryginalny tytuł: London Boulevard
rok: 2010
reżyseria: William Monahan
scenariusz: William Monahan
O tym filmie nie miałam zamiaru pisać, bo był wyświetlany (bez
sprawdzania napisałam „dobre parę lat temu”, bo już mało kto o nim pamięta
przez co miałam wrażenie, że trochę już ma, a tu jednak całkiem nowy) 3 lata
temu, przeszedł bez większego echa i nie spodziewałam się, że będzie w ogóle o
czym pisać. Okazało się, że nie tylko opiszę film w kilku słowach na facebooku,
ale poświęcę mu nawet recenzję. Nie wiem co się dzieje, ale ostatnio
co sięgnę po produkcje uważane za te co powinno się znać, poważane i świetne
trochę mnie zawodzą, a co obejrzę film, który od dawien dawna odkładałam, bo
miał opinię średniaka pozytywnie mnie zaskakuje. Tak właśnie się stało z
„Londyńskim bulwarem”, który jest reżyserskim debiutem nagrodzonego Oscarem za scenariusz do "Infiltracji" Williama Monahana.
Cztery lata temu w postać kobiety, która zrewolucjonizowała nie tylko modę, ale i życie kobiet wcieliła się Audrey Tautou. Oprócz tego, że dzięki Coco Chanel nastąpił przełom w modzie, zmieniło się też dużo więcej. Z jej nazwiskiem kojarzy się:
mała czarna, perfumy Chanel nr 5, tweed, sztuczna biżuterie, guziki. Środowisko nadało jej tytuł: „Najbardziej
wpływowego projektanta mody XX wieku.” Jednak dzięki jej strojom kobiety nie
zmieniły tylko stylu ubierania się, ale i obyczaje. Stały się niezależne,
paliły papierosy, uprawiały męskie sporty, zaczęły prowadzić auta. Gabrielle Chanel wychowywała się w sierocińcu (gdzie zaczęła uczyć się zawodu szwaczki). Jej motto brzmiało: „Nic
nikomu nie zawdzięczać, od nikogo nie być zależną”. Jeszcze w wieku 71 lat pracowała
po kilkanaście godzin na dobę. Zawsze mówiła: „Nic mnie nie męczy bardziej niż
odpoczynek”. Do dziś jest symbolem niezależności i spełnionych marzeń, symbolem Francji.
